gulcihansinemozturk

  Bazen zamana bırakırız olmasını istediğimiz şeyleri, zaman her şeyin ilacı diyerek erteler, öteleriz. Hâlbuki zaman sadece unutmayı öğretir, yok saymayı, yokluğa alışmayı… Sevilen ne varsa zamana emanet edilmez, görmezden gelinmez ve vazgeçilmez. Bu yönüyle ele aldığımızda sevebildiğimiz, değerini bildiğimiz ne kadar az şey olduğunu gördüğümüzde insan olarak tabi ki şaşırıyoruz. Değer verdiğimizi düşündüğümüz pek çok şeyi ne kadar ertelemişiz, ne kadarından vazgeçmişiz meğer önce sevdiklerimizden sonra da kendi doğru bildiklerimiz ve kendimizden… Bunu fark ettiğimiz an daha duru bir kalple yaşamaya başlıyoruz fakat çoğu zaman iş işten geçmiş oluyor… Önce yasını tutuyoruz geride bıraktığımız her şeyin ve herkesin, sonra acısını çekiyoruz ve bir yerden sonra tekrar ellerinden tutuyoruz özlediklerimizin araya hiç zaman ve mesafe, hiç kimse girmemiş gibi… İstiyoruz ki kaldığı yerden devam etsin bazı şeyler ertelenmesin, kırıldığı yerden yeşersin bütün güzellikler ama bu beklentiy...

     Paylaşabildiğin ve üstesinden gelebildiğin ne varsa  senin eserin, korkuların ve kaygıların adına ne varsa sen esirisin...     Kendi ruhunun ıslığını dinle, kendi yolunda kararlı yürümeye devam et ve yaslan arkana, manzarayı seyret... Dünle bugün arasındaki en büyük fark sensin, seni sen yapan ise gerçekten elinden geleni yapıp, üstesinden gelebildiklerin...     Hayat boyu asli amacın ihtiyacın olduğunda biraz dinlendikten sonra yol almaktır, yolda kalmak değil.     İnsan önce kendisi olabilme becerisini kazanmalı kendi içerisinde, kendisini tanımlayabilmeli ve diğer insanlardan farklı fakat tamamlayıcı özelliklerini fark edebilmelidir. Kendisini tanımayan çalışan bir insanın bu süreçte pek çok zorluğun üstesinden gelmiş olması, bazılarını ise aşamaması normal bir durumdur. Her insan kadar yalnızlık hissine kapılmış, her insan kadar zorlukla karşılaşmış olması kaçınılmazdır. Bunlar bizi herkesle benzer kılan özelliklerimizdir. ...

       Güçlü insan görünce zannediyorlar ki hayat kimsenin canına okumuyor ve yollar herkes için her zaman dümdüz...      Kaç adım attığımız, kaç kez bocaladığımız, kulaçladığımız sayılır değildi... O yüzden bir müddet sonra saymayı da bıraktık şimdi sadece adımlıyor manzaranın keyfine varıyoruz...           Hayallere ve başarıya giden yollar tutkuyla yürünür...

            Kendini anlamakla artar motivasyon ve benliği tanımakla başlar yeni bir hayat...İyi insan olmayı bir kenara bırakmalı bazen, sadece insan olmayı sürdürmeli... Öfkeyi, kızgınlığı, kırgınlığı, üzüntüyü de derin yaşamalı kararınca, her zaman sevgiyi, şefkati, mutluluğu değil! Tek başına savaşmalı kişi kendisiyle, önce kendisini anlamalı, başkasını değil... Çok seviyorum dediği dünyalık herşeyi bir kenara koyup, alışkanlıklarını bir kenara bırakmalı.       Kendini yeniden resmedip, kendi aydınlığını kendisi yaratmalı... Biraz boğulmalı zihin karmaşasında, biraz yoğrulmalı ama her seferinde yıkıntılar arasından üzerinin tozunu kendisi çırparak daha güçlü doğrulmalı...  Mucize arıyorsanız, mucize sizsiniz!