gulcihansinemozturk

  Bazen zamana bırakırız olmasını istediğimiz şeyleri, zaman her şeyin ilacı diyerek erteler, öteleriz. Hâlbuki zaman sadece unutmayı öğretir, yok saymayı, yokluğa alışmayı… Sevilen ne varsa zamana emanet edilmez, görmezden gelinmez ve vazgeçilmez. Bu yönüyle ele aldığımızda sevebildiğimiz, değerini bildiğimiz ne kadar az şey olduğunu gördüğümüzde insan olarak tabi ki şaşırıyoruz. Değer verdiğimizi düşündüğümüz pek çok şeyi ne kadar ertelemişiz, ne kadarından vazgeçmişiz meğer önce sevdiklerimizden sonra da kendi doğru bildiklerimiz ve kendimizden… Bunu fark ettiğimiz an daha duru bir kalple yaşamaya başlıyoruz fakat çoğu zaman iş işten geçmiş oluyor… Önce yasını tutuyoruz geride bıraktığımız her şeyin ve herkesin, sonra acısını çekiyoruz ve bir yerden sonra tekrar ellerinden tutuyoruz özlediklerimizin araya hiç zaman ve mesafe, hiç kimse girmemiş gibi… İstiyoruz ki kaldığı yerden devam etsin bazı şeyler ertelenmesin, kırıldığı yerden yeşersin bütün güzellikler ama bu beklentiy...

       Ben kendime dolmuş, hep başkasına taşmışım dediğim an huzuru öğrendim... Ve huzurumu gerçekten bozmak istemediğimde hiç kimsenin buna gücünün yetmeyeceğini... O gün bugündür herşey olabilir dinginliği var içimde, çevremde sevdiklerim, bir de zaman zaman kendimi dinlediğim doğaya kaçışlarım...      Bir ağaç gölgesinde oturmak, suyun akışına takılmak, gökyüzünün mavi tonuna hayretle bakmak, daha içten sevebilmek, daha iyi hissetmek... Yeryüzüne sadece bu sebeplerle bile gelmiş olabilirim kimbilir...