gulcihansinemozturk

       Ben kendime dolmuş, hep başkasına taşmışım dediğim an huzuru öğrendim... Ve huzurumu gerçekten bozmak istemediğimde hiç kimsenin buna gücünün yetmeyeceğini... O gün bugündür herşey olabilir dinginliği var içimde, çevremde sevdiklerim, bir de zaman zaman kendimi dinlediğim doğaya kaçışlarım...      Bir ağaç gölgesinde oturmak, suyun akışına takılmak, gökyüzünün mavi tonuna hayretle bakmak, daha içten sevebilmek, daha iyi hissetmek... Yeryüzüne sadece bu sebeplerle bile gelmiş olabilirim kimbilir...

       Güçlü insan görünce zannediyorlar ki hayat kimsenin canına okumuyor ve yollar herkes için her zaman dümdüz...      Kaç adım attığımız, kaç kez bocaladığımız, kulaçladığımız sayılır değildi... O yüzden bir müddet sonra saymayı da bıraktık şimdi sadece adımlıyor manzaranın keyfine varıyoruz...           Hayallere ve başarıya giden yollar tutkuyla yürünür...

            Kendini anlamakla artar motivasyon ve benliği tanımakla başlar yeni bir hayat...İyi insan olmayı bir kenara bırakmalı bazen, sadece insan olmayı sürdürmeli... Öfkeyi, kızgınlığı, kırgınlığı, üzüntüyü de derin yaşamalı kararınca, her zaman sevgiyi, şefkati, mutluluğu değil! Tek başına savaşmalı kişi kendisiyle, önce kendisini anlamalı, başkasını değil... Çok seviyorum dediği dünyalık herşeyi bir kenara koyup, alışkanlıklarını bir kenara bırakmalı.       Kendini yeniden resmedip, kendi aydınlığını kendisi yaratmalı... Biraz boğulmalı zihin karmaşasında, biraz yoğrulmalı ama her seferinde yıkıntılar arasından üzerinin tozunu kendisi çırparak daha güçlü doğrulmalı...  Mucize arıyorsanız, mucize sizsiniz!